شمارهٔ ۲۹۰

چون جمال خود هم اندر خود تماشا کرد عشق رفت و نام عاشق و معشوق پیدا کرد عشق بود عاشق باطن و معشوق ظاهر شد به عکس سرباطن را چو در ظاهر هویدا کرد عشق خود به خود می دید خود را بهر تکمیل ظهور بر من و تو جلوه در مرآت اشیا کرد عشق چون ز اشیا هریکی مرآت اسم دیگر است زان مرایی بر دل ما کشف اسما کرد عشق چون از اسما حسب الامکان حظ خود برداشتم روی سیر ما ز اسما در مسما کرد عشق خواست تا بیند به چشم ما جمال خویش را لاجرم جا در سواد دیده ما کرد عشق تا نبیند در همه کون و مکان جز نور او چشم جامی را به نور خویش بینا کرد عشق