شمارهٔ ۵

نفحات وصلک اوقدت جمرات شوقک فی الحشا ز غمت به سینه کم آتشی که نزد زبانه کما تشا تو چه مظهری که ز جلوه تو صدای صیحه صوفیان گذرد ز ذروه لامکان که خوشا جمال ازل خوشا همه اهل مسجد و صومعه پی ورد صبح و دعای شب من و ذکر طلعت و طره تو من الغداة الی العشا ز کمند زلف تو هر شکن گرهی فکنده به کار من به گره گشایی لعل خود که ز کار من گرهی گشا دل من به عشق تو می نهد قدم وفا به ره طلب فلین سعیٰ فبه سعیٰ و لین مشیٰ فبه مشیٰ به تو داشت خو دل گشته خون ز تو بود جان مرا سکون فهجرتنی و جعلتنی متحیرا متوحشا چه جفا که جامی خسته دل ز جدایی تو نمی کشد قدم از طریق جفا بکش سوی عاشقان جفاکش آ