شمارهٔ ۷۲

آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست که همه کون و مکانش به تماشا برخاست وان چه نخل است به یثرب که چو بالا بنمود نعره شوق وی از عالم بالا برخاست یکزمان بر سر راهش به تماشا که نشست که ز عشقش نه سراسیمه و شیدا برخاست عاقبت بر لب او ختم شد از معجز حسن گرچه اول دم احیا ز مسیحا برخاست هیچ جا نکته ای از لعل شکرخاش نرفت که نه پرشور شد آن مجلس و غوغا برخاست دردنوشان غمش نعره مستانه زدند چه صداها که ازین گنبد مینا برخاست شد خرامان سوی صحرا اثر دامن اوست هر گل و لاله که از دامن صحرا برخاست وعده ای از لبش امروز به میخانه رسید از دل باده گساران غم فردا برخاست دید جامی قد آن سرو به جولانگه ناز پا ز سر کرده به خدمت به سرپا برخاست