شمارهٔ ۷۶

مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت تا که رسوا نشود روز شباشب بگریخت مانع مرغ دل از طوف درش قالب بود بال همت زد و از صحبت قالب بگریخت دامن از ما به ملاقات رقیبان درچید بی ادب بود ز یاران مؤدب بگریخت زان طبیبم شده بیمار که بیماران را درد سر رفت ز دیدار وی و تب بگریخت نام در مصر محبت به عزیزیش نرفت هر که را یوسف دل زان چه غبغب بگریخت تاب خورشید جهانتاب کی آرد دیوی که شب تیره ز رخشیدن کوکب بگریخت شب که یا رب زدم از هجر تو تا کنگر عرش مرغ بام فلک از ناوک یارب بگریخت بود بر روی مسبب ز مسبب پرده جامی از شوق مسبب ز مسبب بگریخت