La lueur

J Jean-Charles Dorge
0 Altın Yaprak
à Henri Heinemann Le lointain cache son ennui Sous une auréole sans gloire, Lueur face à la pensée noire Mais qui retombe dans la nuit. Pourtant j’y vois un feu qui luit Issu du fond de ma mémoire, Vibrant espoir divinatoire D’un temps vers où la joie s’enfuit. L’ancien éphèbe s’y libère Laissant son ombre au réverbère Comme pour conjurer la mort… Il part. J’entends la mandoline Lui dire adieu. Point de remords. Le soleil devant lui s’incline.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.