Vestales

J Juan Zorrilla de San Martín
0 Altın Yaprak
Tomo tus flores secas; pienso y lloro... Al reclinar en ellas mi cabeza, ¿por qué siento un almohada de pureza, de frescura, de aroma, de ilusión? Es que el recuerdo y el tranquilo llanto, vestales que custodian los amores, dan vida y dan perfumes a las flores que la nieve del tiempo marchitó.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.