Adam dediğin...

heryerden gitmek belki herkesten gitmek değildir! gidenler çoğu zaman kalanlardır en çok kendine... bir insan kimlere bölünmüşse en çok kendinden eksilendir... kalabalıklar sadece eksiltirmiş adamı bir insan yüreğini en çok tenhalarda biriktirirmiş dönüp geleceği bir Hira’sı bile kalmamışsa adamın Çöl yoksa örneğin, hicreti yoksa her şey bir metropol maymunluğuna dönüyor anladım yaşamak: krizlerde... Ben sana değil, bir mürşid-i Kamil veyahut kalabalıklara da değil.. ben şehirlerimize değil, alacaklılarımıza da değil ben anılara değil, sosyalizasyonumuza hiç değil ben kendiğimi değiştiğim herşeyden kendime dönüyorum satılan mal geri alınmaz buraların raconunda ben söke söke alır çeke çeke götürür ve yüreğimi eze eze bir öğüdün secdesinde kırarım tağutun ruhuma ördüğü maskelerini gidiyorum gözüm senden ve hepimizden... kalabalıklar yalancıydı adam dediğin doğruyu önce kendine söyleyendir