Ağlayan Yağmur

Her işin bir aslı vardır, bir de faslı Bakanlar fasıldır der geçip giderler. Görenler ise işin aslını bilir öyle gelirler Kurak toprakların şifasıyım ben! Kimi zaman kırık bir gönülden Sicim sicim dökülürüm… Birde gece yarısı şafakla seher arası Bir mazlumun gönül sofrasına kurulurum… Siyah gecelerin ziyasıyım ben! Ben’de ağlarım, yağmur olur yağarım. Bir’de rahmet derler adıma… Kimi yağmur bilir, kimi rahmet der geçer. Kimi de su diye içer gider. Gurbet gönüller hasretimi çeker, Susayanların deryasıyım ben! Ya bir bayram namazı sonrası Tebessüm arayan bir yetimin Gözlerinde beklerim… Ya da, böğründe yangınlar taşıyan Bir yiğidin, hıçkırığında düğümlenirim. Yaşlı gözlerin yuvasıyım ben! Aşk derler bir adıma, kolay söylenirim, Lakin zor, ele geçerim. Sarp yokuşlardan aşar’da gelir, gerçek âşıklar Hesap sorulmaz bu meydanda Baş keserim, bedel isterim Nur gönüllerin aynasıyım ben! Ben’de ağlarım, yağmur olur yağarım Bir’de rahmet derler adıma… Kanber’in arzusu, mecnunun leylası, Şehla gözlerin elası, Yanık yüreklerin kala’sıyım ben! Zülfikarla vuran benim, Hayberi parçalayan da ben… Karadan gemiler yürütüp, Kardinal’e diz çöktüren Kostantiniye’yi düz edip Malazgirt’i dar eden Barbarosların, yavuzların davasıyım ben! Topal sinekle firavun’un belası, Kızıl denizi orta yerden yol yapan Musa’nın asası, Fatıma’nın babası, Hatemül Enbiya, habibi Kibriya; Muhammed Mustafa’nın (s.a.v) sevdasıyım ben!... Hay benim, Hu benim, Cemal benim, Celal benim, Gaffar benim, Kahhar benim, Âlemlerin Mevlasıyım ben! Ben’de ağlarım, yağmur olur yağarım Bir’de rahmet derler adıma…