Bir İntihar Diyalektiği

Somurtkan rüzgarların bestesiydi elebaşı duyguları alabora eden yılgınlığın son mektubunu yazarken karamsarlık Büzülen bir dalda bir yaprak iç geçirerek ağladı Sessizliğe, bir yüreğin çürümüş parçalarıydı tepetaklak düşen. Ölümcül terennümlerde gül kurusunun yüreğine âkıbetin dehşetiydi üşüşen. Dayanılmaz yalnızlığın ıstırabıydı kangren hayal kırıklıklarına dönüşen. Tedâvisiz ayrılıkların uzatmalısı sevdâyı göğün kükremsiydi bunalmış haldeyken tehditlerle bölüşen. ardı arkası kesilmeyen şimşeklerin ateşten dilekçeleriyle yeryüzüne yayılan ürküntüsü tutuklu umudun hayâlinde düş kırıklıklarını başlattı direncini yoksunluklarda harcayan âbidenin ışık bekleyen sevinç yolaklarındaki gölgeydi hüznün çöküntüsü. Çâresizlik bir tehlikeli kuramı yeniden boşalttı elleri tavana doğru uzanan umutsuzun boğuk sesiydi duvarları ağlatan. Artık iyileşmese de olurdu vicdanda ki yara, insafsızca kanayan. Bir can, bir yürek, bir umut, bir sevgi, bir sevdâ bir ışık, bir hârika daha kaydı gitti Gözleri ardında kala kala hayattan…