Küskünler Rıhtımı

Tutuşturup, sönmeyen yangınlarda yanmıştım Dermanı bulunmaz dertlere yakalanmıştım. Sabrım ve metanetim doruktayken bitmişti Beklediğim gelmemiş, sevdiklerim gitmişti. Rotam yoksunluğaydı, mutsuzluktu dümenim Artık kendi yükünü taşıyamıyordu gemim. Sığınacak bir liman bulmazsa batacaktı Alabora olacak, belki yan yatacaktı. Bu girdaplar içinde gezerken iklim iklim Duyularım susmuştu, çok perişandı halim. Küskünler rıhtımına yanaştım mecbur bende Erimekteyken kalbim bitmeyen özlemlerde. Bekler gibi sevindi, sevinçle kucakladı Rûhumu met, cezirin hançeri bıçakladı. Sevdiğine küsen mi? Yaşamaya küsen mi? Canını bedeninde taşımaya küsen mi? Kimi sorar, ararsan hepsi bir aradaydı Sevinçler kucaklarda, acılar sıradaydı. Kiminin hali hazan, kimininse kıraçtı Küflenmiş manzaralar kör hazinemi açtı. Kime sorsan derdini, bir dokun bin ah işit Acılar katmer katmer, sızılar çeşit çeşit. Birinin diğerinden inanın yoktu farkı Hepsinin de tersine dönmüş bir şekil çarkı. Sancı sancı üstüne oluşunca yığınak Sıkışanlar kendine aramış bir sığınak. Eski, çürük gemiler bu rıhtıma yanaşmış Rıhtımdaki yoğunluk kapasiteyi aşmış. Bir telaş, bir çırpınma sarmış her tarafı. Ediyor dinleyene yorgunlar itirafı. En son yanaşan benim, bilmem ki bu doğru mu? Kimselere kızamam, hazırladım sonumu.