Yarin Ve Dün

Kişlari severdim eskiden bilirsin Yagmurda yürümeyi, kar topu oynamayi Güneşin içimi isitmasini beklemek Belki de sevdirirdi bana kişlari. Mevsim kiş... Önümüz bahar... Eskiden olsa içimde çocuksu bir sabirsizlik olurdu Sevincim içime sigmazdi. O güzel yaz akşam üstleri... Beni kişa baglardi. Küçük bir mutluluk bile Beni hayata baglamaya yeterdi Sikica sarilir bulutlara Her sabah umutlarim yerindemi diye Bakardim yastigimin altina. Balik tutmaya gitmek isterdim hep Sadece beklemek için Tutmak istemezdim Denizin ortasina sabir dersleri almak için. Ara bir aglardim ben mutluyken Belki de aglamasini bildigim için, Gülmenin tadina varabiliyordum. Şimdi gülerken bile agliyorum. Aşik bile olmuştum o zamanlar. Terk edildim... Üzülmüştüm.... Tek sikintimin gelecek kaygisi oldugunu sanirdim Gelecegimin böyle oldugunu bilseydim eger Gelecege inanamazdim. Tahta banklarda otururdum gün batiminda Bisiklete binen çocuklarin sevinçleri Benim konuştugum seslerdi. Taş toplardim kiyidan Belki de onlarda küçük umutlar ariyordum Toplardim... Ama her zaman sahilde unuturdum... Karanliktan bile korktugum olurdu bazen Yol kenarindaki kedi gözleri parladikça Sevinirdim aydinliga. Sokak lambalarinin altinda yenerdim Karanligi. Hayallerim vardi, mutluluk için üretilen Güneşle gelen ve gün batimina kadar süren. Bitmeyecek sandigim derin dalginliklarim... Dün,yarin ve bitmeyecek umutlarim, Acilarla dans ederken çektigim soluklarim. Dün ve yarin, bakarim, Acilarim...