Kent Şiirleri-3

kentler korkaklık için vardır sevgilim paslı bir maymuncukla açmaya geldim kilitledikçe çoğalan kapılarını utanç içeri kaçacak şimdi ceplerimden gizsel zamanların odandadır hep bilirim ve her akşam şehirlerarası bir yolculuk başlar evine sayamayacağım kadar çok otobüs durağı vardır yolunda ansızın bastırır karanlık korkaklık için çünkü korkaklık bir şehirdir ölmeden ağlanmayan herkes geç kaldığı kadar varır hayata ve kavgadan tehirli bir hayat ıskalanmış bir sevdanın çarpık bir hüzünle yanaşmasıdır istasyonlara bu saatlerde aşka bulanmak ikizini bulmaktır oralarda herşey yeniden konumlanır en kanadığın yerden başlarsın kendini onarmaya ki unutmak kendini onarmaktır yeni yaralar açarak içine bütün bulvarları bu şehrin korkaklığa durur öylece irem işi bir bozgun getirebildim ancak sana şimdi bir ağlasam kahkahası olurum bütün şehrin bana sakın bağırma do minör bir çığlık yutkunurum sahipli bir bakış ekleyerek kimlğime çıkarım bu kentten bir çarşı kalabalığında dağılır yüzüm ben istanbul ağlarım asırlardır içimdeki karanlığa düşüyorum perçemine tutunabilir miyim bu sefer hüzünlü çocukluğuna uzattığın saçlarını kesmişler bu şehirde şimdilerde kısaymış saçların acıların ama düşlerini çalıyorlar çekmecenden sen uyanmıyorsun gerçeğe uyutup yalana uyandırıyorlar bizi inançların coplandığı bir ülkede yaşıyoruz kaypak ve mürteci şehirlerden geçiyoruz korkaklık bir anıt buralarda her veda bir infilak yüzünün tek yarısını alıyor kalanını marmarada yüzdürüyorum oysa senle hiç vapura binmedik o son sözü itiraf olan şiirim severek kaçışımdır senden şaşırma ve acı çekme ne olur en sustuğun yerde sen oldum sen kaldım ben sana dokunmak sana dokunmak yasak benim dinimde korkaklık hep büyütecektir bu şehri korkma ve sen sana gözlerimden bak gör nasıl seveceksin kendini