Sen Yokken

Sen yokken Ufalanıyorum özleminin içinde Bir akarsuyun yatağında sürükleniyorum. Üzerine kar yağmış Bir tomurcuk gibi donuyor, Soluyorum açmadan Gençliğimi yaşamadan / yaşlanıyorum. Sen yokken Uyanıyorum tam uykumun orta yerinde. Sana tutsak yüreğimi Özgürlüğe uçuramıyorum. Sarılıyorum açılmayan kapılara Güneşi gökyüzüne getirmek istiyorum gecelerde, Başaramıyorum. Tutunduğum her dal Elimde kalıyor bir bir Yalnızlıkların içine düşüyorum. Biliyorum Gecelerden başka dost yok bana, Sonra / karanlık geceleri koynuma alıp Uyuyorum.