Ay...rıl...dık...

ışıksız ilâhları var geceleri bu şehrin karanlığa vursam sesi hiç dinmeyendir ve bilirim yollar parçalanmaktadır özlemekteyim seni ey olmayan saçlarım yağlı bir ıslaklığa iğrenç bir aşkla yakıştırdı kendini susuşumdan kulakları çınlıyor dostların yüreğimi sıkıyorum şeritler ırmağıyla bacalarda leylek yuvaları bozulamktadır gecenin renksiz kanı üşütüyor kasıklarımı esmer tenli çengiler oynardı kasıklarımda beyaz tenli fahişeler rahatlatırdı beni hüznümüz sarışınlaşmaktamıdır nedir sesimizdeki kutup rüzgarın adı mı diyordun adını bir duvar yokluyordu bu şehrin bu şehirde şafak topraktan söküyordu kuşlar anılarını bırakıyor bu şehre korkak yağmurlar yanmaktadır göğünde bu şehrin ve güneşin batışını seyrediyorsam bu şehirde sıcak yanlarını ellerimin toprağa bastırıyorumdur göğsümü genişletiyorumdur varmayın üstüme varmayın,çok eski film şeritlerim var benim varmayın size kasırgayı oynayabilirim çünkü güneşin batışı bu yorgun şehirde dağalrı ıslatır benim pıhtılaşmayan kanımla kanım pis bir yağmurdur ufkunda bu şehrin beni hatırlatın yollara aralıksız türkülerle güller beni bekliyor kökleriyle dimdik ayakta yok olsamda sokağı yaşatanların selerinin yanıtında siz beni bildirin yarin gül bahçesinde ani alevlerle zebanileri selamlıyorum eğilerek ey olmayan mandolinin telindeki o kıvırcık fotoğraf ve tek renk dört duvar bir kapı seni hatırlıyorum hurileri görmüştüm şişman değildin zayıflamamıştın da turuncu memelerin vardı ve çamaşır iplerin hiç susmayan kalabalık düğünlerin vardı pazartesi akşamların vardı yüreksizce beklediğin bilmediklerin vardı benimkilere dair bütün hücrelerini kirleten o yara buydu buydu seni bir kayadan yontup çıkaran