İkinci Hayat

Kapıyı hınçla çekti Sonra yüreği burkuldu duvarın titremesine Ve o bu burkuntuyu Unutacaktı on saniyede Nasıl tanırdı kendisini:yazılmamış bir tarih Merdivenleri inmeye başladı Ve basamakların hep bir adım önünde Olmak istermişçesine iniyordu merdivenleri Ama hayır Bu onun en kısık haliydi En kısık halini bilirdi o Nasıl tanırdı kendini:koyu siyah Ve işte tam o anda Basamakları geçmişken yani Yani işte tam basamakların tam bir adım önündeyken Sokağın bıçağını şakaklarında hissetti Sokak bıçağını herkese göstermiyordu öyle Akışkanlığını hissedenlere ancak Ve o şakağındaki bıçağı hissetmemek için Ezberindeki destanları okurdu tanrılara dair Ve her , olayı tiyatroya döküşünde Dışarıdaki dünyayı öğrenirdi yeniden Bütün bunlardan utanacaktı bir zaman sonra Nasıl tanırdı kendini:kıpırtısız bir beyin Ne vardı da bu sokaklarda böyle Her sokuluşunda birşeyler hatırlardı Anasını hatırlardı ,o yiğit kadını Elinde kazak vardı örülen, tepeden tırnağa yiğitlik hiç yakışmıyordu analara kazak örmek o mutlak yiğitlikleriyle nenesi ise yün çoraplar örerdi o kalabalık şiş yığınlarıyla alay ederek çorap fabrikaları kurulalı beri küs duruyordu ona nenesine yakışıyordu çorap örmek bütün yiğitliğiyle yine bir özlemden yola çıkmıştı kahretsin dökük askerler bulmaktan korkuyordu parmak uçlarında nasıl tanırdı kendisini: dökük bıyıklı bir kedi nasıl unuturdu o yaz günü mazot dolu bir yılgınlığı utanca çevirmişti nasıl yaptıysa! yıllar sürecek bir utanca kıpkırmızı bir asillikti o uzuuun utancı, yankılıydı böyle densiz ve sözlük özellikler taşıyışı tanımayışındandı kendini o zamanlar şimdi sevgilisi habersiz olduğu halde o utançlardan hırçınlaşıyor o utançlardan bir de körebeyi çok iyi oynardı o nasıl tanırdı kendini: permasız ateş sonra kendine dışarıdan baktı dışarıdan ve uzaktan ve o bunu her yapışında,kendini bu şehri başkalarıyla paylaşır görürdü ve bağırırdı dışarıdan bağırırdı kendine --taşlar vardı! Taşlar! Sen taşları ne bileceksin Bana söylediler ne söyleyeceklerse İnce ince kıydırma haritaları Etrafına bak o parçalanmış lambalara Ve salıver beni rüyalarıma lanet gelsin sana İntihara mecbur etme beni Nasıl paylaşırdı bu şehri başkalarıyla Yarini bile vermezken kimselere Öfkesini ağlamakla sonlandırırdı Nasıl tanırdı kendisini: usuul bir kanama Düşündü (düşüne bilmeyi ne çok seviyordu) Bu kenti güzelleştiriyor muydu acaba Acaba dostlarını özlemesi havayı karartıyor muydu Dostlarını,o hatırladığı kanama yerlerini Niye bu kadar büyük seviyordu Derme çatma bir damla,üç kuş Ve ambara sayılarak alınmış tahıl Bütün bunlar ne demek kahretsin Yani nasıl oluyor da taş,yosun ve antiyalnızlık Yani nasıl oluyor da;düşünce,o görünmeyen güzel Varlığını nasıl o görünmeyen güzele bağlıyordu --hayır! Hayır!düşünceyle varolamak istemiyorum dedi birden etrafındakiler yürürken bir yandan onu deli sanmayı ihmal etmedi kapıyı çekti ve indirdi şakağındaki o keskin bıçağı birden ömrünün ikiye katlandığının farkına vardı ilk bulduğu aynayı tuzla buz etti bunu daha önce bir filmde görmüştü ayna kırılıyor ve aynanın içinden oluk oluk kan o salak alyuvarlar,akyuvarlar ve bil cümle vitaminler ve bir söğüt salkım saçak koşa koşa tıka basa nefesle bitiverdi kulağın bitiminde,o derin uçurumda kafasının başlangıcında,o sulak toprakta o neyse ne ya ya bir türlü doyamadığı memleketi hayır! hayır! O ağzının en pis parçası o hükmünün bir türlü geçmediği yer kapının önündeki hayat,arkasındaki ölüm yorulduğunu hissetti ki yatağına yöneldi o bıçakla çizebiliyordu bıyıklarının sert yerlerini nasıl tanırdı kendini:yiğit karınca vasiyetnamemdir diyerek başladı --ey ağzımın pis parçasının sahibi ey boynuyla ölümü resmeden yapışkan çiçek bütün salaklıklarına rağmen içimde olan bil cümle hücreler ey tanrısallığı idda eden evrimsiz çöp hilaller resmetmekten sevişemediğim yar beni kolloideal ve iğrenç bir sıvıyla başlattınız beni bir vecizeyle bitirin kurşunsuz olsun işte tam şurada gökyüzüne en yakın yerde beni yelkenli bir sandala benzetin