Yağmurlu Bir Gündü

doğdum umutsuzluğun ortasında yağmurlu bir günde sonbaharın ilk günleri ağlamayı, gülmeyi, konuşmayı bilmeden onu bildim -merhaba dünya ve yoksulluk- dedim dört yaşımda kaybettim babamı daha o yaşta gördüm bir ölü insanı solan çicekleri, toprağın neşesini, dökülen gözyaşlarını ve mezar taşında ki soyadımı -toprağın bol olsun baba- dedim kimi çocuklar top oynarken ben savaştım soğuk gecelerle kimi çocuklar anne diye bağırırken ben "simit-mendil" diye bağırdım geçti minicik ellerime paralar -al senin olsun anne- dedim onyaşımda okumayı söktüm hayatın daha da boktan olduğunu gazetelerden gördüm oniki yaşımda yalancı aşkımı tanıdım gözler, sözler savruldu havalara hayaller tek kurtuluş ama yine yoksulluk yine yoksulluk -seni seviyorum yalancı aşkım- dedim onaltıma doğru şiir yazdım hayat okulu kapattı cahilliğimi aşkımı ve kendimi döktüm kağıtlara tabi ki yoksulluğumu da -tek dostum şiirlerimdir- dedim onsekizimde adam saydı beni hayat halbu ki ben onunla çoktan tanıştım arkadaş ama kimin umrunda sırtımda ki yoksulluk -çoktan adam oldum ben arkadaş- dedim yirmibeşimin ilk günlerinde yendim bu acımasızlığı yine geldiği gibi yağmurlu bir günde vucudum topraklar arasında beyaz çarşafa sarılı ellerim birbirine bağlı... -güle güle ben- dedim