Oyun Varken

hakimdik kendimize güneş gözlerimize vururken ve biz onlardık onlar olmuştuk denizler kaçan karalarımıza koşarken tek katlı iki evden aynı anda çıkardı duman bir griydi döşediği taşlar pencerelerden hayaller akardı çiçeklere konardı farklı renkler çoktan taşmış nehir köprüleri yıkardı bedenimiz ufuk denizine dalarken pencere hayal akıtırdı toprağa yeniden ihtiyaç duymadan günlerimiz kızgın şimdinin ardından biraz sonra ve de ardından daha sonra yeni bir şimdi kaybolup unutulacakların ardından bize göre değil kötü olmak doğa öğretmiş karanlığı benliğimize hep saklambaç oynarsak...