Öz

saklıydı en açığından çıkardı parmağını doladı parmaklık ışıklı aralardan süzdü aydınlık tanelerini saman yatalak olmuş mahzende küçücük yaratıklar iyileştirir yaralarını taşların arasından toprak süzülmek ister kıpkırmızı kesildi gözler yalancı gölgeyi izlerken ucundan geldi demir parça bir pas rengi daha yeşerdi ağırlıklar bağlıydı zamana sanki çoktan yorulmuş gibiydi ve de açığa çıkardı ilk ses sonuncu etkinin ardından ne derler kemik kesilmiş soğuğa ona da alışılınca çelik çomak oynanabiliyor kaçamayan aynı sözcük arada bir arzularını söylüyor kafeslenmiş bir dünya daha aynı rüyaya mahkum