Gün Sonu, Bir Ağıt

senden alıp gidiyor gözlerimi gölgesi bile sığmıyor yüzüme yorgunluğun alıp gidiyor dönmeyen atlıkarıncalar kırların düş artığı şölencileri sanki ben değilim baktığın kadar karla rüzgar alıp gidiyor geceye uygun onları unutmamak bunca uzaklıktan sarp yürekli ermişlerini boşluğun göğe açılan yangınları unutmamak kara bir günbatımı girişken saçlarından yitik bir ses taşıdıkları ırmak kırlarda tütüp duran binlerce bozgun çığlıkları ağaçlara asılı ıssızlığı yürüyenler birikmiş yoğun herkesin yüzünde onlardan bir iz bir kapanmaz yara ölüme karşı kıyısına gelip durdukları deniz damgasını yedikleri boğulmuşluğun kan alıp gidiyor ışığa doğru senden alıp gidiyor senin uğultun geçitsiz bir başdönmesi karanlıkta kulelerin çizgileşen uçurumu çizgileşen o yenilgi her bakışta açılmayı bekleyişi bir tohumun düşler seni de karartıyor ey şehir aldananlar yargılılar kim varsa unuttuğun birer birer çıkıyorlar dalgın su yüzüne yüreklerinden yayılan eski kır günleridir kırçıl akşam şarkısı surların üzerinde senin o yarı tutsak yarı tanrı yok oluşun