Yıldızım ve Ben

Soğuk bir akşam üstüydü Rüzgar bir sarıp bir bırakıyordu O an başbaşaydım kendimle Yıldızları izliyor, iç çekiyordum İşte o an bir yıldız seçmiştim gökyüzünden Benim için gecenin en gizemli En güzel noktasıydı belki Yalnızdı, bir köşeye atılmış sevecen bir kadın gibiydi Dokunamaz sadece hissedip izlerdim Sessiz hatta cevabı bile olmazdı haksızlığa Ve kimsenin umurunda olmasa da fedakârca dağıtıyordu güneşten kopardığı ışığı İşte bu yüzden onu çok seviyordum İşte bu yüzden birbirimize benziyorduk Gecenin yanlızlığına ışık tutup fikrimizin oyununu oynar Ve yeni sorulara hep eski yanıtlar verip İçimizdeki taze ve sonsuzmuş gibi hissettiğimiz umutların belki bir gün gerçek olacağını düşünürdük. Sonra gözlerimi kapatıp, başımı kaldırdığımda O soğuk gecede sadece hissetmem gerekeni hissetim Birden ürperdim... Rüzgarla gelen sensin gözlerime Ve ellerinle yavaşça dokundun saçlarıma ... üşümüştün, susamıştın sanki Soğuktan titreyen dudaklarım açılıp kapandıkça Daralıyordu, içim gidiyordu Büyülenmiştim Sanki bilmediğim... Gerçek bir anı yaşıyordum Ve hıçkırarak ağlamaya başladım O vakit bozuldu büyüsü... Ama gerçek sevgiyi Seni geceden koparıp çıkaracak mutlu bakışlar arıyordum Sana sımsıkı sarılmayı düşledim İşte o an hissettim Ama... Tüm vücudunun bedenimi sardığını hissettiğim anda bıraktım gecenin karanlığına, Sonsuzluğa yuvarladım hayalini Sanki iki ay ve on iki yıldız vardı Bulutlar seyirci Sen ve Ben... Aşk ve gece... ... Başımı kaldırdığımda Gökyüzünde son defa selamlıyordu beni yıldızım Bu bir sıcak öpücük gibiydi sanki Gözlerim takılmışken son kez fısıldadı "Bana ihtiyacın yok artık, sana gelene iyi bak" ve öylece kayboldu sonsuz deryasında gökyüzünün İşte o an anladım... Hayat hayallerimizle var oldu ve gelişti. Sonra o hayallerle, hislerle kendimizi algıladık Hayaller gerçeğe dönüştü ellerimizde, beynimizde, yüreğimizde Bu yüzden...! Kimsenin hayalleriniz ve hislerinizin önüne geçmesine izin vermeyin Kendinizin bile...!