بخش ۱۴ - حکایت

گویند محمد امین بدان روزگار که امیرالمومنین بود به باغ اندر بر لب حوض نشسته بود و انگشتری از یاقوت در انگشت می گردانید و بدین بیت مثل میزد شعر نفلق هاما من رجال اعزه علینا و هم کانوا اعق واظلما و بدین معنی مامون را می خواست که او را خلاف کرده بود دران میان از کنیزکیش خشم آمد آن انگشتری به خشم بر وی زد نگینش بجست و انگشتری و نگین هر دو در حوض افتادند هر چند کسانی فرو رفتند و طلب کردند و حوض از آب تهی کردند نگینه باز نیافتند بجای نگین یکی سنگ سپید اندر وی نشسته بود بس روزگار بر وی بر نیامد که طاهر اعور بیامد و با او حرب کرد و هم دران سرای مر او را بکشت این قدر در معنی انگشتری گفته آمد