Korkma

Konuş benimle; Sanma ki geçilmez çöl gibiyim Ya da elleri yakan bir ateş. Gülmeyi dene; Gülerken korkularını savur, Bir daha dokunamayacağın duvarlar ardına. Yaklaş; Sanma ki harlı yanardağ gibiyim Ya da başı sırtı keskin bir bıçak. Aksine; Temmuzda eriyen kar gibi yüreğim. Gözlerindeki kararsız bakışlar, Yüzünde korkak bir gülümsemeyle tükendi. Aldanma sen; Sen benim gönlüme yabancısın. Bense, kül benzine seyirci kaldım. Korkma, yüzüm sadece bir çizgi, Zaman zaman, Fırçasını titreten bir ressam gibiyim. Aldanma sen; Yüzüm sadece bir resim. Bir tek cümle kur, sevgiye dair Öyle ki gönlüme hükmedercesine Yüzümü tekrar çizercesine… Korkma, Yaraysa, yara benim; Çaresi belki kaf dağında. Ama, bir tek cümle kur sevgiye dair, Korkuyu toprağa gömercesine, Üzerime çiçek ekercesine… Sen yüzüme aldanma. Yüzüm kararsız iklimler gibidir; Bir gün yağarsa, bir gün açar. Hiç ummadığın bir an, karanlıklarda Bakarsın güneşin olmuş, sen battıkça parlar…