شمارهٔ ۱۶

دوشم از غیب میرسید خطاب که ز درد درون بنوش شراب گفتم ای جان جمله جانها خوردن می کجا است رای ثواب گفت هی هی غلط چرا کردی نیست جز جام و باده روح حجاب جزو کل چون شنید وصل دلم ناله کردم که هی بیا به شتاب آمد آن دلربا و پیش آورد از لب لعل باده ی عناب دل کوهی چو دید ساقی را جاودان الست مست خراب تو را ای مه سر ماه است امشب که چشم دیده در راه است امشب تنم محو است وجان و سینه سر نیز که جانم پیش از آن شاه است امشب بزلف خود برآور جانم از تن که یوسف در تک چاه است امشب شب بدر است و مهر و ماه قابل مقام لی مع الله است امشب از این نوری که امشب تافت بر ما همه ذرات آگاه است امشب چون نور از رخ خورشید گیرد شب اللهست و بالله است امشب چو کوهی لعل او را در دهان دید دو عالم پیش او کاه است امشب