شمارهٔ ۲۷

ظل ممدود سر زلف تو چون بر سر ماست ز آفتاب رخت ای جان همه نور است و صفاست غیر خورشید جمال تو نه بیند دگری از مه روی تو چون دیده جان ها بیناست تا بگویم صفت عشق تو را موی به موی بر سر موی من از تن به زبانی گویاست اختلافات بسی هست بصورت ای دل هستی اوست به تحقیق که در من پیداست همچو پرگار تو سرگشته چرا میگردی نقطه از سرعت خود گرچه که دایر به نماست به از آن نیست که بر هر چه نظر بگشایی به یقین بازشناسی که همان ماه لقاست سرخ و اسفید و کبود و سیه و زرد یکی است گرچه در دیده ما چهره خوبان زیباست کوهیا میل به اعلی و به اسفل چه کنی چون همه اوست نه پستی بود و نه بالاست