Bittim

Dün başladı yine bugün değişen hiçbir şey yok. Bir anlam veremediğim güneş doğdu yine alacasından çıkıp karanlığın. Zaten karanlıktım ben de Ufkum gibi, umudum gibi Bir dilim sevdadan uzak yaşadım hep zenginliğim gibi, bencilliğim gibi. Bir gün, bir ay, bir yıl geçse ne çıkar ömrümden sensizliği çıkaramadığım sürece gönlümden. Beni bırakıp, KAL dediğin yerden giderken Yanına hıçkırıklarımın telif hakkını alıp, tek celsede mutluluk boşayan hakimler gibi Yorgun aşkımın kalemini de kırdın... Gül yüzünü omuzuma yasladığın anları, sevinçlerini susarak öptüğün dudaklarımı, o hiç bitmeyecek dediğin sevdaları, vicdanının topraklarına gömüp kaderimizi silerek gittin... Senden geriye kalan bu baş ağrısı, bu boş şişeler, Karşıt iki fikir gibi, her tartışmanın sonunda mağlup olsalar da sevgine, Tek ortak çaresizlikleriydi seni beklemek... Gitme Daha yağmur yağacaktı çatımıza Gitme Melekler konacaktı balkonumuza Gittin Hiçbir mahcubiyet asaletin kadar sefil etmedi beni Gittin Ruhu hasta, şairi yasta ihtiyar bir şiir bıraktın Bittim Hiçbir karanlık gidişinin gölgesi kadar zifiri ölümlerin arefesine savurmadı beni. Bittim Öyle yakınım ki ölüme, yine de söylemeyin gülüme...