Koskoca Bir Çocuk

On dört yaşındaydım henüz Masumiyetimizi koruyan o dev gibi adam, Babam öldüğünde anladım hayatın zorluğunu. Dilimde dua, elimde boya sandığı ile Ürkekliğine gizlediğim çocukluğumu, Ayakkabıların esnaflığını yaparken yitirdim. Babamdan tek kalan mirastı gururum. Garip anamın bir tas çorbasına ekmek Kardeşlerimin çaresizliğine merhem olabilmek için çalışır, Rengi solmuş, soldurulmuş kısık sesli isyanımla Kimselerin görmediği, zindana dönmüş gecelerde ağlar, Gözyaşlarımın her damlasında biraz daha büyürdüm. Ne odam kireç, ne de yüzüm güleçti benim Hayattaki tek yarimdi anam. Bir gülüşüne okyanusları çiçek yapar Kınalı ellerine cennetten nur toplardım. Yoksulluk yüreğime çisil çisil damlarken Yamalı ceketimin içine gizledim mutluluğu. Koynumda kime biriktirdiğimi bilmediğim bir sevdayla, Hem kendim büyüdüm, hem de kardeşlerimi büyüttüm. Kendi isteklerimi karşılayamamış olsam da Onların neşesiyle teselli bulup, Hep hayallerimi gözyaşlarımda öğüttüm. On dört yaşındaydım henüz, koskoca bir adam gibi...