Prenses Anaya Mektup

Adına şiir yazılacak kadar güzel bir yürek taşıyor musun? Ya da sevilmeye deyecek kadar karşılık verip tapıyor musun? Yoksa aşkını sürgüleyip nefretinle mi bakıyorsun? Yok yok bilirim; Sen sadece evlatların için yaşıyorsun. Bir ana saklanmış gözbebeklerinin içinde Bakışların koruyor yavrularını Çırılçıplak masumiyetlerine ve körpecik bedenlerine nazar değmesin diye, kadınsı çekiciliğini unutup, bir baba şefkatiyle çatışmış kaşlarının arasına gizliyordun O kimsede olmayan cazibeni Oysa sana da doğuyordu bu güneş, sen de bir ilahın evladıydın Yalnızlığın mahreminde yaşamaya çalıştığın aşklarını sabahın ilk ışıklarında yitirsen de biliyordun kimsenin senin gibi sevemeyeceğini, biliyordun yorgun aşkların faturası olduğunu... Gökyüzünden inmiş melek gibi, hiç bir sevgilinin mutluluğu kapından geçmese de, sen yine her sevgiliyi mutlu edercesine isteklerini ruhuna gömüp, yine o anne şefkatinle karşına çıkan her hatanın yüzünü yıkıyordun. Soğuk bedeninin içine gizlediğin sımsıcak bir şarkıyı O anlaşılmaz sevdalara söylemekten vazgeçip, hayalinde dans ettiğin, teninden değil de, ruhundan öpmeyi başaran, ulaşılmaz yükseklerden sarkıttığın saçlarından tutup, yüreğine trımanan prensine söylüyordun... Ve söyle! Çünkü içindeki mecnun kadar kimse sevemeyecek seni öyle... Ve unutma güzel Seni anlamayanların ülkesinde yaşadığını unutup, mutluluk aradığın sürece, hep fedakâr kalacaksın.