Yalnızlık Portresi

Sen hüznümün ressamı Gidişinle yüzümde bıraktığın asık suratlı resmi Ve yalnızlığın portresi bedenimi Sevda yokuşundaki kırık merdivene astın Hangi dağda ceylan ölse Sisini kaybetmiş sinsi bir yağmur Gelir yaralarıma damlar Gözlerindeki merhemi yanlış aşklara sürdüğünden beri Vicdanı körelmiş paslı bir hançer Uykusuz gecelerimi kanatır Oysa ki sen Gönlüme kurulmuş çilingir sofrasının tek misafiriydin Hayatın her sahnesini aşkımıza kaldırır, Leyla ile mecnunun şerefine içerdik... Şimdi nikotin kokulu bedenimle Yokluğunu söndürdüğüm akşamlarda Korsan hayaller kurup Yeni bir sevda yarattım kendime Vicdansız bakışlarındaki buzları eritebilmek için Çıktığım yağmur dualarının kurak toprağı değilsin artık. Ve anladım ki, Okul tahtalarına yazdığım isminden geriye kalan Tebeşir değil teneşir tozuymuş...