Ateş Üstünde İki Kuş

onulmaz gecelerin epe parmakları olurdu telgraflar alınırdı o saat ince uçurumlarına ölü dolan plak ülkelerin güzel yalnızlıklarından dire straits"in hüküm sürdüğü bir pub"da tekbaşınıza otururdunuz sen ve o timsah parçası kadın -geceyle ölüm arasında bir bağlaç gibiydim- adamlar sahile iner hıçkıra hıçkıra kanun çalarlardı içlerinden ikisi menekşe körü diğer üçü ölüm virtiözü ben ben gitgide kararan vücudumu suda tutardım su bizi sayıklardı ben hüznü sayıklardım gözlerimi yumardım seni özlediğimi fısıldardım laci sineklere, yüz binlerce. bir baygın yılan sokulurdu ağzından ağzıma kimi kimi kere, yatağımda bulurdum kopuk bacaklarını kopuk hatıralarını bir yerlerinden kan sızlayan öylesine bir özlemdi ki sözünü ettiğim bütün kuşların aklı durur! -kasıklarımda bulduğum ilk tüyü senin burnununucuna sürdüydüm- kirpiklerinde bir karanfil kayması külden bir elbise dikip çocukluğuma papuçlarını çaldım camii kapısı önünden kapımın altından sızan sıvı kafatası sen gök çetesinin reisi ben yağmurun üvey oğlu. -piyanonun sesini biraz kısar mısınız? vücudundaki udu indirirdim tenimden söylemine mahlas burakılmış bir aşk tragedyası