Bakir

korkularımı tatmin eden bir et parçası gibi yükseliyor yerden küllü köküyle, sararmış koltukaltlarında geceleri kentleri saran mavi ışık ve nöbetçi bir sevgilinin keçe kalemle alelacale yazılmış, yarısı terden silinmiş telefon numarası. -öncesi, diye soruyorum, nefesim çürük kağıt kokuyor -öncesi, tende durmazki... diyor, ben ağustos böceği orospusuyum, çabuk unutulurum! kadın, bu: yüzyıllık bir şarabın mantarı olmaktan yorgun parmaklarımı sarkmış memelerine düğümlüyorum sayılarını yitirmiş bir hedef tahtası gibi vücudu! ağzına, karanlıkta, taşa sarılı bir mesaj gibi düşüyor dudaklarındaki camı kırarak dilim... tarz acemisiyim, aşk acemisiyim, düş acemisiyim. on yedisindeyim: -hikayen, diye soruyorum, gencim, geçmişsizlikten ürküyorum, -hikaye, hayatta durmaz ki... diyor, ben ölümsüzlük bahanesiyim, çabuk kururum! kadın, bu: kalçalarını yerleştirirken kasıklarıma yeniden ayın acımasızca çektiği çaresiz deniz suyuyum... -deminki ilkti, diye fısıldıyorum, gülümsüyor. -benimki son değil! ilk'le son değil'in arasındaki bu delik deşik gürültü örtüyor o korkunç kerhanedeki 'ortodoks' görüntüyü. arkadaşlar dışarda bekliyor. hepsi annem. ben erkek oldum. gerisi sırra kadem.