Birbirimizi Öldüreceğimizi Kimseye Söylemeyeceğim! ..

seni seviyordum ve çocuk bahçelerinde intiharı düşünmek de artık yasaktı! .. burnu kanayan bir lise öğrencisi taşıyordum kucağımda; galiba yaz da yeni başlamıştı; sıcaktı; sıcak, çırılçıplaktı! Rıhtımda Göksel Arsoy'un artizini dövüyorlardı; yönetmen, sigarasını suya bıraktı -avuçlarımdaydın, avuçlarım çisildiyordu- ötedeki kahvede Alice, üç iskambiladam arkadaşıyla oynuyordu. Seni kalkan üsküdar vapurunun ardından denize fırlattım. Hüznümü karanlığa kotlayacağım. Düğün salonunun kapısından elinde kanlı bir baltayla damat kıyafetli bir delikanlı çıktı, koştu koştu, kollarını çırpıyordu-sonra havalandı, uçtu gitti. Korkulu gözleriyle son karısını imzaladı.. Beşiktaş, baktı! şiirlerimi yakmaktan vazgeçtim senden sözetmeyi özlüyorum yalnızca birbirimizi öldürmek için verdiğimiz söz, karşılıklı yemin kimseye söylemedim kimseye de söylemeyeceğim! hep bir bukalemunu ölümle yer değiştirmek için yaşadım ben... gün oldu sarıdan tiksindim, ottan ürktüm zamanı geldi içimde burnu kanayan bir lise öğrencisi yarattım ne kadar hırpalarsan hırpala bedenini bir canı kendinden silkip atamazsın insanı adaletle aşkı herhangi bir çocukla değiştirmek için yaşadım.. uyruğum oldu sarı (saçların) , ota (gözlerine) taptım küfrettim sana, lanet ettim, unuttuğunu sandım çoğu kez ama ihanet etmedim verilen söze, edilen yemine birbirimizi tanıdığımızı kimseye söylemedim söylemeyeceğim de kimseye! çocuk bahçelerinde intiharı düşünmek de artık yasaktı seni seviyordum ve 9.mayıs.1988