Kerrat Cetveli

benim kabatim yok! bir çocuktan bir çocuğa geçen su çiçeği gibi bulaştın bana! kalbimi kucağıma aldım, kalbim, kapanmayan bir ahşap çekmece sanki yarısı içerde, yarısı dışarda boşlukta asılı kaldı dudaklarına! bir marangoz ustasıydım adeta bir ayağı mutlaka kısa yapan! bir elimde çekiç, bir elimde çivi kendimi bir resim gibi çakacağım bir insanı aradım yıllarca! kim bilir, belki de denizeindirilen gemiye çarpacak şampanya şişesiydim hayatında! gemi indirildi, şampanya şişesi çarptı sadece gözyaşlarının köpükleri bulaştı ağır ağır dalgalara! hadi diyelim ki, ilkokul üç talebesinin zorlandığı matematik işlemiydim yedi kere sekizin hiçbir boka yaramadığı bir hesap gibi hatırlandım aslında!