Nemaüsa

O fiho de Pradiè, superbo Nemaüsa, Que sies bello aubourant subre nosto Esplanado Toun front, un di mai pur que se posque lausa, Tant l’ingèni i’ a tra sa divino alenado! Per t’amira, la niue, quand tout s’es ameisa, Lis estello amoundaut, s’aplanton estounado Lou jour, l’ardènt solèu es fièr de te beisa, E d’un doublé trelus sies ansin courounado. Pèr rèino o pèr divesso on te prendrié subran, A vèire toun regard, toun gàubi soubeiran E la serenità de ta tèsto roumano. Eto, rèino; la sies; rèino de la bèuta, E divesso tambèn; car dins ta majesta, De Diéu meme aparèis l’estampo subre-umano. (HÉNNION: Les fleurs félibresques).