Bir Ağaç

bir ağaç tanırdım eskiden alabildiğine sıcak alabildiğine yalnız. ben geç kalmış göçmen kuş kalmışım bu soğuk şehirde bir kış yağıyor... kanatlarıma kar... bulduğunda beni... çıplak dallarında ısıtırdım içimdeki yalnızlığımı. ben giderdim bazen, hiç gitme demezdi zaten, yaprakları yemyeşil ağaçlara uçardım ama yalnızlığım kalırdı içimde sabahları hemen ona giderdim çıplak dallarına sarardım yalnızlığımı ben bir kış... yağıyor kar bulduğunda beni. bu şehirde geceler zehir gibi soğuk önce zehir gibi soğuk geceleri sevdik birlikte birlikte ve soğuktuk dallarında kaç geceler eskittim her mevsim kış oldu bana her yalnızlığa ortak ettim kendimi bir ağaç kadar yalnız olmayı seçtim seninle uçmak varken başka şehirlere. bir beni yağıyor kış... bulduğunda kanatlarım kar. bir sabah yalnızlığımı ısıtmak için geldiğimde yeni açmış çiçekler gördüm sende yeşil ama soğuktu dalların içine baktım ama yoktun orda artık yoktun, gitmiştin... dallarındaki yalnızlığını da alıp gitmiştin... elimde sadece boş bir kabuk kalmıştı artık anlamıştım kar nasıl soğukluğunda saklıysa kışın sen de kendi çıplak yalnızlığında saklıydın... başka göçmen kuşlar da kondu yemyeşil dallarına ama hiçbiri yalnızlığını ısıtamadı benden sonra... ve bir ağaç tanıyorum şimdi alabildiğine soğuk alabildiğine uzak ben bir göçmen kuş gidiyorum bu şehirden... bir kış... bir kar... bir ben... bir sen...