Leyla Karaca

Hırpani.. Bakışlı bir derviş.. Zemheri sarkacın ucunda.. Mıh'lı gibi……

İnsan.… kendi siretini... Muallakta seyrederken… Biteviye bir infialdeydi...…

.sancıları sıklaştı....dilime doğuyor ay dili… hece ve seslere inat bir - yok- zirvesi… ey yezdan'ın ruha dürülmüş sırrı.. diz çökmüş seyirlerimde,…

Şaşkın bakışları vardı sevdanın... Bir de sözlerin geçiyordu, ayın ince yüzünden.. ...../….. Mahreç ,…

Göklerin takviminden azad dörtnala….…

Kağıttan kayıklar, boş bulutları alt etti.. Gevşeyen halatları, Muhkem tut, bırakma dedim yanımdaki hayalete… dehşete kapıldı..…

kaygılarım serin bir taş üzerinde, boylu boyunca… tutukladın beni… gezegenime çarptın.…

İki kaşın arası sütten bir ırmak.. Ap - ak... bir karargah....…

Sen konuşunca.. Noktalama imleri….…

raksınla sürmelenmişti sancılar.... hafakanlar ardım sıra eşikte....... rayihalarda ..…

göğsüm yırtılıyor tam ortadan ve en sert kemiğinden. gökler yırtılıyor ve kesif sehabım şarktan garba…

uçmak için bekliyorum kanatlarım sukütta.. tutku vadilerinde.. üveyikler gibi dolanmalıyım.... bak……bir gül gibi ağzımda adın..…

Saman kağıtta nasıl kayıyorsa çizgi , özgürce.. Bilinmezin ışıyan taşları arasında bir yuvarlak "O" harfi.. Bir de düzgün "L"…

Gök , yeşile dalan bir uçurum... Renginden bir gölge istemekti suçum. Nerdeyim arayıp sormadım kendimi , Sıyırıp alsaydın tek perdeden beni..…

Varlığım….. bir kör nokta..! işte sırları döküldü aynanın..acıtmadan.. saçıldı savaşın kahreden sonu.... Sen!……