Hasret

Yalnızlık yakama yapıştı, bırakmıyor, Azletmek için beni; geleceğin günü bekliyor... Bu kadar acımasız olma ne olur, sensiz olmuyor, Hasretinden yaşaran gözlerim sen gelmeden durulmuyor... Yokluğunda sanki kanadı kırık bir kuşum, Uçsam diyorum, konsam pencerene. Uçmayı bırak, ayakta bile duramıyorum. Olduğum yerde geleceğin günü bekliyorum. Ama biliyorum; gelmeyeceksin. Gözlerime bir daha gülmeyeceksin. "Yeter artık, çok yoruldun" "Ayağa kalk" demeyeceksin. Belki adımı duyduğunda bile; "O kim? Hatırlamıyorum" diyeceksin. Öldüğüm günde bile Belki bir fatihayı bile esirgeyeceksin. Ve hiç bilmiyeceksin; içime çektiğim, Her nefeste, her solukta seni yaşadığımı. Yastığa başımı koyduğumda göz kapaklarımı, Seninle kapayıp, seninle açtığımı.