Firari Sevgiler

Haykırışlarımı içimde öksüz çocuklar paylaşıyor Bakır renkli sabahlar olur ya şafağı öperken Toz pembe erguvanlı baharlar Yalnızlığımı çeker ummanlar kanatlı Beyaz tomurcuklar gibi İçimde devrilip kalıyor sessiz gemiler Kendimi kandırdığım akşamlar alırım Ve en koyu noktasında sevda yazarım yıldızların Gözbebeklerine Aydede hüzne çeker hıçkırıklarını Ben düşüncemin izdüşümüne kavga düşerim Sonra yalın ayak çocuklar kaybolup gider Ne şafak olurum toprağı öperim Ne de sürgünde sevdiğini bırakan bir aşık Olmasam da o sessizce yağan yağmur damlası Seraplar görürüm her gün batımında Güneşin tam koynunda İçimde alize rüzgarlarından bir tufan Başımda yine o eski gülüşmeler Kırılıyor en mahrem yerinden Kendimden geçerim Öksüz çocuklar alır sevgilerimi Ben sana yazarım şiirlerimi Şiirimin aklından sen geçersin Bilinmez bir inşirah kaplar her yanımı Eflatuni bir yalnızlık süzülür Ve öyle bir girer ki taa... hücrelerime Ahh... ki içimdeki o öksüz çocuklar ölür!