Il primo bacio

Lou mounde èro tout nòu. Adam e sa coumpagno Vivien despièi un jour dins l’Eden embauma, Sabien pancaro bèn ço qu’es que de s’ama; Estrenavon lì flour, lou soulèu e l’eigagno. Mai lou segound matin, quand la verdo campagno Se revihè sout l’iue de l’astre abrasama, Rescountrèron toui dous si regard aflama, E ié venguè subran coume uno douço lagno. Alor, en meme tèms sènso saupre perqué, Dins lis èr atupi si bouco se cerquèron, E, s’estènt atrouvado, un moumen se touquèron! A-n-aquéu brut divin lou mounde restè quet, Aplanta sus si brout lis aucèu escoutèron, E lis ange, jalous d’eilamount regardèron! (HENNION: Les fleurs félibresques).