Veda

Şimdi sen gideceksin. Ve ben arkadan baka kalacağım. Dur diyemeyeceğim. Sesim çıkmayacak. Ve söz geçiremeyeceğim gözyaşlarıma, akacak. Ne varsa hayata dair, Alıp götürüyorsun benden, farkında değilsin! Sen kendi yolunu çiziyorsun şimdi. Ve doğru bildiğini yapıyorsun. Bense binlerce yanlışın ortasında, yapa yalnızım… Oysa beklediğim sevgiliydin sen. Yorgun günlerden süzülmüş, Kimliksiz sevdalardan damıtılmış, Aşkımın tek sahibi. Sanki seni aramıştım yıllarca da, Ararken aşk niyetine yabancı kollarda uyumuştum. Bu yüzden kimse kandıramadı beni, Kimse dindiremedi aşk'a susamışlığımı. Ve hep eksikti, hep yarım… Ne yazık ki bu kez dediğimde de yarım kaldığını görüyorum. Belki de sevmeyi beceremiyorum ben: Dümdüz, Heyecansız, İçimde kuşlar kanat çırpmadan Ve tutkuyu kanımda hissetmeden yaşamalıyım aşkı. Buna aşk denirse tabi! Bu yarım kalmışlık duygusu yok olur mu o zaman? Peki, sen biliyor musun bu acıya katlanmanın ilacını? Bu yürek sancısını ne dindirecek? Söyle yar İçimi kor gibi yakan bu ateş nasıl sönecek? Acelen var biliyorum, GİDECEKSİN! Yaşanmamış zamanları da beraber götüreceksin… Ne boktan bir duygu bu. Bundan nefret ediyorum Ve buna engel olamıyorum. Benden bağımsız gelişiyor her şey. Bir çarpmanın etkisiz elamanı gibiyim. Yâda bir bölmenin, bölünen parçası. Seni yolundan alı koymayayım hadi git. Beni merak etme, yaşayacağım Sensiz kalsam da bu sevdayı yaşatacağım