Büyükada

dedemin toprağı baş tacı İstanbul adalarının en büyüğü her yerinde ayrı bir hatıram var çocukluğumdan atları hep seviyoruz ailecek faytonu vardı dedemin benim hiç binemediğim ömrü yetmedi diyeyim faytonlar ile gezmek ne hoşdur rengarenk her biri sevimli ve atların mecburi boşaltımları yaz sıcağında sorun olmasa ne güzel içe çekilir çam kokuların begonvillerin,hanımellerin şehrin gürültüsünden uzakta mavi ile yeşil bir arada en tepeye çıkmalıyız off off ne güzel görünür karşı kıyılar,adalar sanki ölmüşüz de cennete gelmişiz gibi koruya gitmeliyim gün batıyorken Heybeli'ye el uzatsam tutacak beni Linda çayları tazeleyecek Malatya'lı Mustafa biliyorlar mangal seviyorum Allah ne verdiyse hazırlayacaklar oturup yiyeceğiz kan değil can kardeşlerimle Abla diyecekler efendim diyeceğm bir bakmışım etrafımızda belki yirmi kişi gülüyoruz söylüyoruz yaşamın içinde kötülere inat zorluklara asice elele,saygıyla,sevgiyle sonra canım çekecek Aya Yorgi'yi ziyaret isteyeceğim tırmanacağım azap yolunu tık nefes olmak aklıma bile gelmeyecek tepeye çıkacağım bir mum yakacağım klisede tüm insanlara aydınlıklar dileyeceğim kendime ait bir ruh halinde yüzlerce metre yüksekten aşağıya bakacağım bir kuş gibi hissedip dünyadan kopup uçacağım işte ben buradayım çok şükür mutluyum diyeceğim içimdeki gülümseyi etrafıma saçacağım dedemin toprağı adamızda Büyükada'da büyüyeceğim yine tıpkı bir çocuk gibi neşeyle,sevinçle.