Erkekler

Gençken hep Perdelerin arkasından Gelip geçen erkekleri izlerdim. Ayyaş erkekler, yaşlı erkekler Bıçkın delikanlılar. Onların içini okurdum. Erkekler hep bir yerlere gider. Orada olduğumu bilirlerdi. On beş Yaşındaydım ve onlara biterdim. Penceremin altında duraksayacak, Omuzları tıpkı Yeni yetme bir kız göğsü gibi dik, Ceketlerinin arkası Kalçalarına vurmakta. Erkekler. Gün gelir avuçlarıyla Kavrarlar seni, nazikçe, sanki Ağacın son kuru yaprağıymışsın gibi. Ardından Sıkıverirler. Sadece azıcık. İlk Seferi güzeldir. Çabucak bir kucaklama. Savunmasızlığınıza sızıverirler. Birazcık Daha. Ve acı başlar. Korkuya teğet geçen Bir gülümseme belirir. Hava buhar Olduğunda Aklın sıçrar, şiddetle patlar, Kibrit çöpü misali. Paramparça. Senin özündür Onların bacaklarından damlayan, ayakkabılarını lekeleyen. Dünya normale döndüğünde yeniden, Ve dilin damağın kuruluğu geçerken Bedenin kapanıverir. Ebediyen. Hiçbir anahtar açmaz. Sonra aklın penceresi Kapanır. Orada, dalgalanan Perdelerin ardında erkekler yürür. Bir şeyleri bilerek. Bir yerlere giderek. Fakat bu kez sadece Durup, izleyeceğim. Belki. Çevirmen: Doğacan OKKAN