Küreselleşen Yalnızlık

Yalnız yaşıyoruz hep, yapayalnız; Sanki varılmaz mesafede yıldız, İnsanların her biri diğerine; Kar yağmış muhabbet bahçelerine. Aşk mekânı kalp, şimdi buz harmanı; Yüz yabancı paylaşır, apartmanı. İnsan, dipsiz yarda duyulmaz çığlık, Okyanus dibinde kaybolmuş balık. Elmas kabuk ki, ruhumuzu sarmış; Bıçak ki, geçilmez uçurum yarmış, Babayla oğul arasına bile; Herkes aşılmaz sur, fildişi kule. Gölge gibi, bırakmaz peşimizi, Teklifsizce paylaşır aşımızı. Sahte dekor, korku anında ıslık, Yalnızlar topluluğu kalabalık. Mehtap ılıtırken çölde geceyi, Kumda gezen küçücük bir böceği Düşün… O mu daha yalnızdır, biz mi? Otursak da ağlasak, sebepsiz mi? Hani hep aranan eskimez gerçek, Bizi bize acep ne döndürecek? “Dünya küçüldü”, büyüyor yalnızlık; Hakikat ki yalan dünyaya lâyık.