Sabret

Topraktan ayrılmaz bir kök sana yüreğim. Yıkılsam da ,solsam da,ölsem de yine içindeyim. İçindeyim senle iken coşmanın kavuşmanın, Sen bana bakma; Hasretin dallarıdır alnından yerleri öpen. Sensizliğin gözleridir döker yaprakları nazar ile, Esiridir bu kök bu gövde,bu yapraklar, Sensiz sessizliğin..... Canımın güller saçan bereketli toprağısın, Her gülün yaprağında sözlerin, Her sözün özünde sitemin, Hasretten yana, gelmeden yana, Ben ise bu canı sana yana yana, En sonunda aşkı kana kana vermek isterim. Ama sen ! O sözlerin ,ah...! yiğit ağlatan,yaprak titreten sözlerin. Haklı olan özlemin,yüreğime saplanıyor. Hangi yöne dönsem ,ne yana baksam dopdolusun. Sözlerinin ucu yüreğimde, Aşkının zikri dilimde. Hele bir sabret diyorum, Hele birde rahmet cemresi düştü mü üstümüze, Yürek dayanmaz; can durmaz tende.