Sus!..

Sustuğum gün Sen konuşma Bozulmasın büyüsü sessizliğin... Sustuğum gün Suskunluğumdan sanma, Hele dil bizmezliğimden hiç değil; Konuşmak neye yarar kimi zaman... Sustuğum gün Konuşacak sözüm olmadığı Ya da kalmadığı Ya da sözlerin Hiç bir anlam taşımadığı demek değil... Kimi zaman Konuşmamak, Susmak, Hele de konuşmaya susayacak kadar Susmak gerek. Sustuğum gün Sen konuşma Sakın konuşma!.. Bir susmak, bin konuşmaktan Daha çok şeyler söyler yerinde... Yerinde, Bin söylemden daha etkilidir bir susmak. Sustuğum gün bil ki Suskunluğum konuşmaktadır Hatta haykırmaktadır avaz avaz Öyle bir sus, öyle bir sus ki Duysun herkes sessizliğinin sesini Duysun herkes suskunluğunun avazını Sadece konuşmak anlatmaz ki niyazını Bir sus ki Duyulsun suskunluğun!.. Öyle bir susalım ki hep birden Suskunluğumuzun nidası yükselsin gökyüzüne Sarsın yeryüzünü sessizliğimiz İşitsin duymayan kulaklar sessizliğimizi Öyle bir işitsin ki Yürekleri hoplasın suskunluğumuzdan Sanmasınlar ki sessizliğimiz Duyarsızlığımızdan Aman bir sus!.. Binlerce sus!.. Sus!..