Yaşama Dair

kim bilir kaç zaman geçti, yüreğim hala acı hala donuk, duyduğumda, hissettiğimde ram olurum sanırım bütün bedenimle ve geçip giden zamana inat hala ayakta ve hala ruhuna teslim ve semalarımda bir bakış hissederim doğup büyüdüğüm toprkalara bakarak terennüm ettiğim her nefeste hala onu hissetmek, hala onu istemek ulu bir çınarın gölgeliklerinde dinlenir gibi olurum her duyduğumda darmadağınık yüreğim, apar topardır bedenim gitmeye hazır gibi ve asla gidemeyen hissedilir ruhumun çarpıntıları azgın bir deniz misali buğulu gözlerle karşılamayı bekler ve asla gelmez, nidalarımda, namelerimde hep bekleyen ben kim bilir kaç zaman geçti, ve kaç kuşak geçecek ve ben beklemediyim sonra gelmeyen o, beklemekten usanan ben ve aslında gelecek hiç kimse, beklemeye değer hiç kimse yoktur fırtınalı ruhumun dingin sularında beklemeyi beklemek, sorgusuz ve sualsiz. bir ışık, bir katre-i ihbar yok mu bana? sonsuzluk türküleri ve ruh besteleriyle arayarak solan bu yaşam kaç gönül daha bekler kaç zaman daha durgun suların azgın denizlere dönüşmesini umud eder, umut etmekten yorduldum, usandım artık, gel ne olur, ufkumda bir güneş gibi aç, bak bitiyor hayat, zaman, mekan tanımadan, and içtim, gözlerne bakmayı temayyül bile etmem yanımdasın, ruhumu ve beni anlayanım bilinmez o iki dehliz, anlamak ve anlaşılmık beni anladığını biliyorum, küçüğüm, yoksa seni bilir gibi mi oluyorum, aslında beklenen yok derken sen ruhumu değiştiren küçük meleğim beni anla nolur ve gel artık