Mehmet Özkan

atlasların mahreminde aranır yaşam/ alın terinin özlemi sabır soyluluğunun yansımaları olmalı…

vurmasınlar seni ey şehir yıldızların kuyruğuna tutunup bekleşen çocuklarına kıymasınlar bir ahtapot acımasızlığıyla damarlarındaki soylu kan emilmesin ey şehir…

sarı mevsimler soyunur içimde hüznü giyindiğim vakit yeni zamanlar uçurulurken gökyüzüne…

seni ve gecelerini bir de kelebeklerini andım erguvanım ışığın aşka erdiği son erguvan faslında…

ay ışığında büyüyen nevruz yakama ilişen umut olur anılarıma dokuduğum iklimlerden baharı güneşe isyan bilen şehre taşındığım gün…

nehayelde görsem seni ne düşüme yoram seni bir aşığım görsen beni açep nehallerde yim…

güzelliğini ayırıp esrârın hüma sırrıyla yoğurmalı avuçlarımızda…

bahar iksiriyle geldin çöl vurgunuma sabah rüzgarı tutulduğumu hissettim taşların duasına dokuz yıl göğsünde taşıdığın gülü…

... zemzem olmalıyım gönüllere akan damarlardan çöl kaktüslerinin ben…

I gördüm dil suskun veda yokuşunda…

I mağaraya sızıyor kaçamak bakışlarıyla maria gözlerini dışarıda bırakarak…

gözlerinin günahında yedi basamaklı yokuşun döner döner... başını çağlayanlara vurur…

I ölümün ruhları okşadığı en yakın çöllerde yüzüstü silüetleri koşuşturan ak alınlılar kaf dağını sırtlanıp…

denizi uyandıran vapur deliliğiyle tutuldum hüzünlerimi çoğaltan büyüne İstanbul ilkin kavi bir sütre biçildi toprağın toprak kılındığı renkten…

milattan önce boşluğu kucakladığımda güvençle düşlerimin beynimi kemirdiği kedilerin kulak kabarttıkları gece depreminde…