Bir Hikayem Var

Uzunca bir hikayem var Henüz adını kimsenin bilmediği Sanki ayrı bir dünyanın Ayrı bir insanı gibi kimsenin bilmediği, görmediği İçinde dünyaya dair hiçbirşey olmayan Uzunca bir hikayem var Dinlemezsin diye anlatmadığım İçinde mutluluğun kokusu bile olmayan Üzülürsün diye sakladığım Ve hayatım boyunca sır olacak Sen bile bilemezsin konusunu Konusunun tarifi bile olmayan Birtek sen dinle isterdim ama Dinlemezsin diye anlatmadım Uzunca bir hikayem var Kimsenin bilmediği Ne geceleri şiirler yazdığım Sırlarımı paylaştığım dolunay Ne de gündüzleri dostum olan Balkonda saksıda hapsettiğim Senin hediyen, beyaz çiçek, Henüz adını bile öğrenmediğim Uzunca bir hikayem var Ne yeter kalemim Ne dayanır bedenim Sadece yüreğim İnan sadece yüreğim alışık Biraz acı, biraz tatlı Hatta birazda durgun, kendi halinde Ama en önemlisi düşündüren Ne yaptım, ne yapmalıyım Keşke deyip ağlamalıyım, hatta- Kendimi sorgulamalıyım Bu yüzden anlatmadığım Üzülürsün diye hep sır olan Uzunca bir hikayem var Yıldızlar kadar şansı olmayan Hepsinden daha boşlukta Karanlığından daha karanlıkta Çiçekler kadar güzel olmayan Kokusuz, renksiz ve soluk Nefessiz kalmış, bir damla susuz Masumdan daha ezik Duygusuz satırlarıma dökülen İki damla gözyaşı kadar duygusu olmayan Kalemimin yazarken büküldüğü Kağıdımın eriyip, yazdırmadığı Uzunca bir hikayem var Anlayacağın o ki, anlayamadıkların, Yani bilmediklerin, hiç hissetmediklerin Senin mutluluğunu bozmak istemediğim Öyle bir hikayem var Satırlara döküldükçe şekli değişen Kendini ifade edemez olan Rengi beyaza benzeyip, aslında siyah olan Rengini bile tanımadığın Öyle bir hikayem var Ne ben anlatabildim aslında Ne de satırlar elverdi bu yanlızlığa Kaybolmuşluğun boşluğunda Uzunca bir hikayem var Kimsenin bilmediği Kendi kaybolmuşluğumda Ne sen sor, ne ben söyleyim Beni böyle kabul et ne olursun Uzunca bir hikayem var sadece.