Güz Baharım....‏

Bismihu... sensizliğe dil sürdüğüm cümleler boyu aminlerimde kaldı gölgelerin hep yasaktı bana adın her yeni bir gün sancısında üstüme hazan rüzgarları esip durdu hüzzam bir beste gibi d/inledim... sardı ruhumu ince bir sızı vahşi bir uğultu titredim, titredim bir serçe kuş gibi bir dilek ağacında kaldı muradım yapayalnız bir daldım sus(uz)dum kurudum... dilimde birikmiş zehirce özneler aykırı bir hisle hep seni müjdeler açınca kalbimi gördüm ki ne sen varmışsın bana ne ben yar olmuşum sana denizleri yuttu yüreğim katran karası bir tadla tuz bastım yaralarıma O/nurla içim(d)e yandım... gözlerime vuran damlaydın mor sabahımda eylül olup aktın yetişemedim sana kayboldun şimdi sensizlik hakim içimde alıştım ne sen var ne sana dair bir hayal güz/baharımda öte bir sevdasın öte bir ayrılık belki hadi çık ruhumdan içimden çıktığın gibi azad et artık beni Elif boyu yaşadım Cim"e vuruldum Mim gibi sevdim Nun"a ermeden öldüm..! o zaman sustun...