Düş Evimin Arka Bahçesi

ayrılık atına binip gittiğini göz yaşı olup tılsımlı yüzüğü parmağından sıyırıp atıp ağladığını yanı başındaki gömütlüğün aniden çatladığını erkeğin sandığın o taştan heykel tuz parça olurken gözünün önünde sen tenezüllen bakıp gecenin lâciverdine ayrılık atına binip gittin gülüm binip gittin... giderken bir siyah beyaz fotoğraf oldun albümde çoktan bir vedadan bahsederken birileri satır arasında söylenen bir kadın ismi oldun hatırlandığın... işte o zaman bütün nilüferler durgun yatağından uyandırıldılar beyaz tülden elbiseleriyle karşıdaki tepeden şelale olup aktılar... şimdi sen bahçesindeki çiçekleri kurumuş oturulmayan bir ev oldun perdeleri pervazına ilişmiş kahverengi camdan farkın kalmadı... her serin havada hatırlıyorum seni her rüzgâr güllerinin rengârenk dönüşündeki renksiz bir hatıra ne tuhaf bir masaldır değil mi... buluttan yeni dönmüş yorgun yıldırımlar vardır bilirsin suda yürümüş ürkek çocuk adımları gibi ufka yürümeye çalışan tâcı elinden alınmış o güzelin şaşkınlığı bir daha süt içmeyecek olan yatalak hastanın kimyasındaki bitkinlik... bütün bunları bilginler bilim adamları düşüne dursun sen hep gözlerimde bir şeylere acelesi olan nalı kırık atınla gidiyordun... şimdilerde hediye alınmış kum saatiyle oyalanıyorum bir ters çeviriyorum bir de yana yatırıyorum zerreleri takip ediyorum bir aceleci kayıyor bir de deniz çarşafı dup duru şimetri şişesinde... ayrılık atına binip gittiğini göz yaşı olup tılsımlı yüzüğü parmağından sıyırıp atıp ağladığını yanı başındaki gömütlüğün aniden çatladığını erkeğin sandığın o taştan heykel tuz parça olurken gözünün önünde sen tenezüllen bakıp gecenin lâciverdine ayrılık atına binip gittin gülüm binip gittin... sen düş evimin arka bahçesinde yaşıyorsun artık sarı saçlı bez bebeği elinde....