Deniz Feneri

Ufkum puslu karanlık; Tayfa çığlıklarıyla dolu Günlerim gecelerim. Başım önüme eğik, Öyle dimdik değilim. Tozlu merdivenlerimden Kendimi içten içe Bir çıkar bir inerim. Ben batık bir geminin Metruk deniz feneriyim. Gömüldüğünü gördüm Denize bir serenin, çırpınışını yırtık yelkenlerin. Gördüm derin iç çekişlerini Kendini bir çorap gibi Tersine çevirenlerin. Yuvarlanıp dağıldığını Başıboş varillerin Gizledim herkesten Ama görmek istedim; Kanın tuzlu suda Zambak gibi açıldığını. İşlenmemiş Cinayetimdir bu benim. Rivayetlere dayanıyor Belirsiz geçmişim. Bir fotoğrafın arabı gibi Donuk bakıyor gözlerim. Belki de körüm Hiçbir şey görmedim. Bir fener bile değilim belki Sadece olmak istedim. Borcu yok müruru zamana Uğramış yüreğimin; Ne aşk, ne sevinç, ne de kin. Reddi miras eylemiş Benim varislerim. Alacağım da yok kimseden Hep beraber şu beni Gelin artık gömelim. Rüzgârlarla aşındı Yıllar yılı bedenim. Çağıdır şimdi kurgusal Bütün kötülüklerin. Kıyamet çoktan koptu Haberiniz yok. Siz hâlâ güneşin Her sabah doğuşuna güvenin.